वृंदावन सोहळा !!!

दहा ऑगष्ट रोजी घटनास्थळी मी नेहमीपणाने गैरहजर असल्याने जे काही लिहीन ते विश्वसनीय (?) सूत्रांनी पुरवलेल्या माहितीनुसार. फोटो आणि व्हिडिओच्या पुराव्यातून जमेल तसा वृतांत मांडण्याचा हा धाडसी प्रयत्न🙏

जो येणारच नव्हता तो अपेक्षेप्रमाणे सर्वप्रथम प्रकट झाला आणि वृदांवन सोहळ्याला सुरुवात झाली. त्याने वाक्चातुर्याची चुणूक दाखवून श्री. शिंंदेना काका बनविले, ज्याचा पुढे एक्सट्रा चहासाठी फायदा झाला.👍 वेगवेगळ्या मार्गाने प्रवास करत साधारण दोन डझन नग जमा झाले आणि सुरू झाला एक प्रवास आनंदाचा! 😊

अभयची कराओके सिस्टीम म्हणजे पिकनीकची जान असते. उदयोन्मुख कलाकारांसाठी सुवर्णसंधी ! ह्यावेळी काही नवोदितांनी एका प्रस्थापित कलाकाराचा माईक आवळला. 🎤पण त्याने दुसऱ्या दिवशी दाखवून दिले तो काही 'कच्च्या चेल्यांचा गुरू नाही'. काहीजण गाणी गायले काही बोलले. काही जण स्वतःची चाल, सूर ताल घेऊन गातात 😃 (आत्मनिर्भर) मीपण ह्या प्रकारात मोडतो. गाण गाताना सूर-तालाच बंधन असू नये, अस माझं वैयक्तिक मत आहे. असो! एकंदर मस्तच चाललं होतं. सर्वांनी नाचगाण्यांची हौस पुरवून घेतली.

जयजय शिवशंकर गाण्यात कमनीय बांध्याच्या अवधूतने अफलातून नृत्याविष्कार दाखवला.👌 सुरूवातीला डोक्याला हात लावून बसलेला पुणेरी डॉन त्याच्या हिशोबाने ठुमकला. रविने उल्लेख केल्याप्रमाणे मित्रांसोबत जुन्या आठवणींना उजाळा देत निद्राधीन होण्यातील गंमत काही औरच असते.😍

उत्तररात्री मात्र एक अनेखी मैफिल रंगली. चार पट्टीचे गायक आणि एक दर्दी रसिक. शराबी सिनेमातील अमिताभची आठवण करून देणारा. जस त्यात तो अख्खं थिएटर एकट्यासाठी बुक करतो, तसा ह्याने व्हरांडा बुक केला होता. गणेशला बिदागी देखिल दिली. मास्तरांनी तर गीत, शायरी, गझल यांचा फडशाच पाडला म्हणे. तो रसिक मात्र गायकांना पुरून उरला. (आणि उरलेला परतीच्या प्रवासात माझ्या वाटेला आला.🤪)

खरं म्हणजे पहिला दिवस कधी सरला ते कळलंच नाही. दुसऱ्या दिवशी प्रभातसमयी विनायक आणि संतूवाण्याचे आगमन! हा तुमच्या नशीबातील मणिकांचन योग कि तुमच्या कर्माचे भोग हे तुमचं तुम्ही ठरवा. 😃 वृदांवनी आम्ही मित्रांना शोधत असतानाच गीताचे आमच्याकडे लक्ष गेले आणि तिने आम्हाला तडक कॅफेटेरीयात नेलं. खूप दिवसांनी मित्रमैत्रिणींना भेटून मनाला ताजेतवाने वाटले. तरी शरीरासाठी चहा प्यावाच लागतो. ☕ मी चहाटळ असलो तरी चहा टाळत नाही. 😊

न्याहरी आटपून मुलांच्या कंपूत सामील झालो. गंमती-जमती, गप्पागोष्टी सुरू होत्या. विषयांच बंधन नव्हतं. वसंत आजोबांनी बाळांसाठी प्रेमाने आणलेली काजूकतली चाखली. अवधूतने आम्हाला त्याच्या कॉलेजजीवनात घडलेली भयकथा सांगितली पण आम्ही त्याची हास्यकथा केली.

टाईमपास म्हणून ग्लासांचे खेळ खेळलो. मला काय जमलं नाही त्यात. माझं जाऊदे पण भौतिकशास्त्र कोळून प्यायलेल्या मास्तरांचे तिन्ही चेंडू न्यूटनच्या नियमांना फाट्यावर मारून 🫢 एकाही ग्लासाला स्पर्श न करता गेले. मी सहसा डाव्यांची तारीफ करत नाही पण डावखुऱ्या सुनीताला हॅटस् ऑफ!👍 तिने असा काहि दणका हाणला एकाच फटक्यात बरेचसे ग्लास धारातीर्थी पडले. (टेबलपण थोडसं घाबरल होतं 😱). संतोष, सुनील, प्रदीप यांनी खेळात विशेष प्राविण्य दाखवलं. डबलटिबल प्रयत्न करूनही खेळात नीनाला फार काही जमलं नाही. परंतु तिने मेत्रीबंध मधली सुट्टी चा कॅनव्हास तयार करण्यासाठी घेतलेली मेहनत, काबिल-ए-तारीफ! 👍

घरी प्रस्थान करण्यापूर्वी गुरूंनी गुंडाळून ठेवलेली कराओके सिस्टीम काढली आणि त्यांच्यावरील अन्यायाला वाचा फोडली.🎤 ते ठिक आहे, पण नेत्रा आणि वर्षाचा गाण्याचा आत्मविश्वास खूपच वाढला आहे. त्याचे काहितरी करायला पाहिजे बुवा 🤪