अभिषेक लॉन - झूईंग ४२० ✈️

अभिषेक लॉन, आमचं आगमन

मी आणि पोष्टर बॉय संजय के. पिकनिकचे मुख्य अतिथी (स्वयंघोषित) असल्याने रविवारी सकाळीच ठाण्याला पोहचलो. रिक्षामार्गे येऊर जंगलात आलो. रिक्षावाल्याला अचूक लोकेशन माहीत नसल्याने गुगलमॅपची मदत घेतली. मला तर नकाशातील नॉर्थ, साऊथ, ईशान्य, वायंऽऽव्य, घंटा काय कळत नाही.

सरतेशेवटी रिक्षावाल्याने गुगलमॅपची माता-भगिनी एकत्र करत लोकेशनपासून दोन मिनिटं अंतरावर आम्हाला आणून सोडले. आता आम्ही दोघे अंदाजाने चालत होतो. आजूबाजूला बंद गेट असलेले बंगले व लगेच पोहचू म्हणून जल-विसर्जन थोपवून धरलेले आम्ही... आणि अचानक एका बंगल्यातून एक डेंजर कुत्रा बाहेर आला. 🐶 जर्मन शेफर्ड असावा.

परिस्थिती इतकी बिकट होती कि त्याने जरी प्रेमाने 'काय भौ:' केल असत तरी आमचं जाग्यावरच 'टिप टिप बरसा पानी' सुरू झाल असतं... सुदैवानं बाजूच्या गेटमधून आमचे तिघे आले, दीपक, अभय आणि अनिल. तिघेही इंडियन 😍 मग आम्ही निश्चिंत झालो आणि योग्य जागी जल-विसर्जन करून नाश्त्यासाठी मार्गस्थ झालो.🚶

झूईंग ४२० ✈️

आम्ही नाश्ताच्या टेबलापाशी आलो. तीन-चार रात्रपाळीचे शहेनशहा सोडले तर बाकी सगळे हजर होते. रात्रीचं जागरण कोणाच्या चेहऱ्यावर दिसत नव्हतं. प्रसन्नवदने नाश्ता सुरू होता. उपमा, पोहे, चहा, कॉफि ... छान चाललं होतं....पण मग नेत्राने (जी स्वतः ॲक्टिव्हा चालवते 🛵) जनरल नॉलेज म्हणून बोईंग विमानाचा विषय काढला. तेही साक्षात अवधूत समोर असताना.

तो ह्या विषयातला जाणकार आहे. ह्याच नाही बऱ्याचं विषयातला! मी तर म्हणेन अवधूत आणि तज्ञ हे समानार्थी शब्द आहेत. (ह्या वाक्यावर जे मनातल्या मनात हसतीलं त्यांना देवबाप्पा पापं करेल 👊) अवधूतने त्याच्या ओघवत्या शैलीत तांत्रिक माहिती द्यायला सुरू केली.

विलास, प्रदीप यांनी अधूनमधून प्रश्न विचारले पण अवधूतने त्यांना लीलया टोलवलं. शैकापण चर्चेत सामील झाला आणि अवधूतला ढकलत ढकलत अदानी पर्यंत घेऊन गेला. मध्येच 'इलेक्ट्रीकल इंजिनिअर" गणेश चर्चेत सामील झाला आणि त्याने काही वायरमन लेवलचे प्रश्नही विचारले (सोटू) 🤪 बरं, ही सगळी चर्चा सुरू असताना ॲक्टिव्हावाली गायब झाली होती!😃

पुणेकर हळूच कानात सांगून गेले एव्हिएशनची इत्यंभूत माहिती तज्ञांकडून आम्हाला काल रात्रीच मिळालीयं. रात्री काही वैमानिकांनी पेट्रोल टाकून उड्डाणेही केली होती म्हणे. असो! हवेत कसं उडायचं ते अवधूतने व्यवस्थित सांगितलं. 👍

हाय अल्टिट्यूड, लॅंडिंग गियर, रॅट, थ्रोटेल, (ओली भेल, सुकी भेल), प्रोपलेर अशा शब्दांचा भडिमार करत त्याने जमिनीपासून आकाशापर्यंतचा प्रवास उलगडवला. आपत्कालीन परिस्थितीत काय करतात ते सांगितले. काही मित्रमैत्रिणींच्या चेहऱ्यावर आपत्कालीन परिस्थिती स्पष्ट दिसत होती.😳

पण मी मात्र ठरवलंय मिळालेलं ज्ञान फुकट घालवायचं नाही. अवधूतने दिलेल्या ज्ञानावर आपण जवळजवळ पायलट झालोच आहोत, तर निवृत्त झाल्यावर पी.एफ. च्या पैशातून झूईंग ४२० विमान विकत घ्यायचं व प्रवासीसेवा सुरू करायची आणि प्रवाशांची सुरक्षितता म्हणून आपल हवाईजहाज जमिनीवरच चालवायचं. 👮

समज - गैरसमज ...

नाश्त्याच्या टेबलावर अंडा-भुर्जी च्या बाजूला आरामात विराजमान झालेल्या पोहयांना येणाऱ्या झंझावाताची कुणकुण लागली होती, पण आम्हाला मात्र त्याची कल्पना नव्हती. आम्ही निवांत! नाश्ता करून मी मुलांच्या छावणीत दाखल झालो. काही मित्र नुकतेचं जागे झाले होते. काहींचा आंघोळीचा कार्यक्रम सुरू होता. (सामुदायिक नाही. वैयक्तिक 😎)

अनिल सगळं आटपून व्हरांड्यात बदकांना शिट्या मारत बसला होता. त्याच्याकडे दुर्लक्ष करत ती बदकं त्यांची-त्यांची पिसं उपटतं फिरत होती. अनिलच्या शिट्टीला प्रत्युत्तर म्हणून त्याच्याकडे बघून एक बदकाने 'प्याऽऽक प्याऽऽक' पण केलं. (त्यांच्या भाषेतली ती शिवी होती की प्रशंसा ते काही कळल नाही 🤪) आमची धमालमस्ती सुरू असताना मुलींचा घोळका खास पोलिस संरक्षणात आमच्या छावणीत आला. त्यांच्याकडून कळलं, एका नाश्त्या वरून मॅटर झालेला आहे.

कॅटरर्स वाल्यांना आगाऊ सूचना देऊनसुद्धा त्यांनी गडबड केली. त्यांनी दिलेला प्रस्ताव वर्षाला मान्य झाला नाही. मधल्यामध्ये आयोजक मित्र कात्रीत सापडले. समीर थोडा नाराज दिसला पण तो शांत होता. समीरच्या सहनशक्तीचं रहस्य, मी आणि सुनीलने शालेय दिवसात त्याला दिलेली ट्रेनिंग आहे. " मित्रांच्या पिकनिकमध्ये आयोजक हे बोलणी खाण्यासाठीचं असतात " हे त्याला समजावून सांगितले.

वर्षाने निदान स्वतःच्या तब्येतीसाठी तरी थोडं जुळवून घ्यायला हवं होत. असे आम्हांस वाटते. अवधूतने त्याच्या खास शैलीत डरकाळ्या फोडल्या पण त्याला, "समोर जाऊन बोल" म्हणाल्यावर तो म्हणाला, "म्यॉंव" ! 😹 मी काय वर्षाला घाबरत नाही त्यामुळे मी बिनधास्त बोललो, "एवढ होतं तर स्वतःच्या जेवणाची व्यवस्था स्वतः करायची !" (अर्थातच हे स्वगत असल्याने कुणाला ऐकू आलं नसेलं 😊)

आपल्यातील मैत्रीबंध मजबूत असल्यामुळे ते प्रकरण निवळलं आणि अवधूतने आयोजित खेळांना प्रारंभ केला.

शुचिर्भूत होऊन अवधूतने खेळांना सुरूवात केली. (आपण करतो ती आंघोळ 😊). माईकचा ताबा घेत कार्यकर्त्यांना खेळाचे सामान आणण्यास पिटाळले. ग्रुपवरील एकजण चांगलं लिवतो म्हणून त्याला स्कोर लिवायला बसवलं. एकमेकांशी जमवून घेण्याच्या खेळात चार मुलींच्या ग्रुपचा (संध्या, वर्षा, कीर्ती, सुनिता) पहिला नंबर आला. नवलंच म्हणायचं! 🤭

ह्यापेक्षा मोठा चमत्कार नंतरच्या खेळात झाला. बाटलीत पेन टाकणे ह्या खेळातील विश्ववविजेता अवधूत आमचा कप्तान होता. मी, नीना, वर्षा गीता असे मान्यवर खेळाडू आमच्या संघात होते पण आम्हाला लाजिरवाणा पराभव स्वीकारावा लागला. आमच्या पराभवानंतर सर्व मित्रमैत्रिणींनी एकच जल्लोष केला (नेत्राने जरा जास्तच 😃! रफ वहीत नाव लिहलयं तिचं). स्पर्धा सुरु असताना मुलांचा एका ग्रुप पुणेकरांसोबत बसून जागतिक दर्जाच्या गप्पा मारत होता. ह्या पिकनिकला पुणेकरांना माझ्यासोबत जास्त संवाद साधता आला नाही, ही खंत त्यांनी जाताना व्यक्त केली. (मलादेखील जाणवलं आजूबाजूला मुली असल्यामुळे माझं त्याच्याकडे दुर्लक्ष झालं / केलं 😜)

दुपारचे जेवण आणि बक्षीस-समारंभ (प्रायोजक: नीना आणि अभय) कार्यक्रम साधारण एकाच वेळी सुरु होते. मी टॅलेंटेड(?) असूनसुद्धा मला एकही बक्षीस मिळाले नाही.😒 त्यांनतर एक चांगला उपक्रम होता, स्वानुभव कथनाचा. आपल्यामध्ये सर्वात हॅपनिंग आणि आव्हानात्मक कार्यक्षेत्र आपल्या ए.सी.पी. रविभाईंचे आहे. त्यांनी एका केस संदर्भातील अनुभव सांगितला. रवि, अवधूत, प्रसाद यांच्यासारखी वक्तृत्वशैली माझ्याकडे नसल्याने मी प्रेक्षकांमध्ये बसून टिंगलटवाळी करतो. पण त्यामुळे जबरदस्तीने माझ्या घशात 🎤 माईक कोंबण्याचा प्रयत्न झाला.

हे सुरू असताना माझ्या मागच्या रांगेतून एक मित्र सारखा 'ढाकूमाकुम ढाकूमाकुम' म्हणतं होता. म्हणजे त्याची फर्माईश होती पिकनिकची सांगता गोविंदाच्या गाण्यावर नृत्याने व्हावी. 🕺💃

अरे हो एक राहिलचं, "ती फुलराणी" मधील गीताने साभिनय सादर केलेली नाट्यछटा. 👌बेष्टचं ! तिच्या ॲक्टिंगचं जाऊ दे, ती काय मीपण करेन🤫. पण पन्नाशीत एवढ पाठांतर. माझं तर ग्रुपमधील फुलराण्या आणि फुलबाजांना ओपन चॅलेंज आहे. ते स्वगत पाठ करून पुढच्या पिकनिकला बिनचूक म्हणून दाखवल्यास रू. ७०१/- चे रोख पारितोषिक देण्यात येईल. ढाकूमाकुम ढाकूमाकुम👍