बॉईज ओन्ली - चर्चासत्र पुढे सुरू

मिटिंग सुरू झाल्यानंतर अधिकृत विषय ठरला नसल्याने काय बोलावे हा यक्षप्रश्न होता? आपल्याकडे वक्त्यांची कमी नाही पण तरीही अशावेळी रविदत्तचा संभाषणानुभव कामी येतो. त्याचा गोष्टीवेल्हाळ स्वभाव व नशीला आवाज ऐकायला मजा येते.

अवांतर गप्पा मारल्यानंतर विषय फक्त प्रौढांसाठी ह्या क्षेत्रात गेला. चादरीतील सादरीकरण, म्हणजेच ह्या वयातील परफॉरमन्स प्रेशर यावर साधक-बाधक चर्चा झाली. (म्हणजे बाधकच होती) त्या चर्चेदरम्यान ग्रुपवरील दोन ऍक्टिव्ह मेंबर्सची कमी जाणवली. म्हणजे ओशोंच्या संभोगातून समाधीकडे ह्या ऊक्तीनुसार अनिल आणि वसंताची आठवण होणे स्वाभाविकच होतं. एक आपण बनवलेला डॉक्टर, दुसरा होऊ घातलेला डॉक्टर. माऊली वसंता मात्र मित्रांच्या हाकेला ओ देऊन आले, डॉ. अनिल काही उपलब्ध होऊ शकले नाहीत.

योगायोग म्हणजे फादर्स डे च्या आसपास आमच्या चर्चेचा विषय वडील आणि मुलांमधील पिढीप्रमाणे बदललेला नातेसंबंध होता. सारीच चर्चा इथे उद्युक्त करत नाही. पण चर्चा नक्कीचं उद् बोधक होती. वादविवाद स्पर्धा नसल्याने मित्रांनी आपापली मतं मनापासून मांडली. आपल्या पिढीच्या जडणघडणीत वडिलांचा एक आदरयुक्त दरारा असे त्यामुळे वडिलांबरोबर मतांची देवाणघेवाण फारशी होत नसे, पण प्रसाद आणि रवी ह्याबाबतीत भाग्यवान!.

कालपरत्वे प्रत्येक पिढ्यांमध्ये जीवनमूल्यांचे महत्त्व, संदर्भ बदलत जातात. अभिजीतने मांडलेल्या अनुभवाप्रमाणे आता आपण अशा वयात पोहचलो आहोत जिथे आपण आपल्या वडिलांना पण सल्ला देऊ शकतो आणि आपल्या मुलांना पण! (दोघेही गंभीरपणे ऐकत नाहीत हा भाग वेगळा)

विलास के ने त्याचा एक वैयक्तिक Real Life Scenario मांडला. त्यावर प्रत्येकाने आपापले मतप्रदर्शन केले. त्यावेळी जाणवले की आपण एखाद्या समस्येकडे विविध दृष्टिकोनांतून पाहू शकतो आणि प्रत्येक दृष्टिकोन योग्यही असू शकतो.

कोविड१९ समस्येबाबतही चर्चा झाली. जे WFH न करता प्रत्यक्ष कार्यस्थळी जाऊन काम करतायंत त्यांना कशा प्रकारच्या आव्हानांना सामोरं जावं लागतंय , त्यातून आपण काय शिकलं पाहिजे याची माहिती मिळाली.

अधूनमधून अशा चर्चासत्रांची आवश्यकता आहे कारण जसं रविदत्त वारंवार म्हणतो, हे ज्ञान तुम्हाला MBA मध्ये मिळणार नाही.